,

Day #154: La vida está muy loca

Hola from Buenos Aires! I made it. Zuid-Amerika, het enige continent waar ik nog nooit was geweest en dat al heel lang op mijn bucketlist stond. Waar ik een paar maanden Spaans voor gestudeerd had. En het is geweldig. Ik ben hier nu meer dan een week en wat een ontzettend fijne manier van reizen! Een maand op een plek wonen, de stad goed leren kennen, Spaans oefenen en living like a local. Buenos Aires zelf is fantastico, met leuke mensen, mooie gebouwen en veel te beleven. En met voor de afwisseling af en toe een uitstapje naar de rest van Argentinië en Uruguay (uruguay? sí, uruguay!).

Clara en ik zijn al vriendinnetjes sinds de basisschool en zij woont nu al 5 jaar in deze geweldige stad. Echt heel tof dat zij haar droom om hier te wonen heeft waargemaakt en ik haar eindelijk kan opzoeken!! Heel handig, heb ik meteen een gids bij de hand die mij uitlegt hoe alles hier werkt, waar ik wel en niet moet komen, die wel perfecto Spaans spreekt (want dat van mij lijkt helaas nog niet echt ergens op) en die ervoor zorgt dat ik me een echt thuis voel. We wonen op het moment samen met haar 2 super lieve huisgenoten, Milly uit Nicaragua en Alejandro uit Peru. Ik heb nog nooit samen gewoond met huisgenoten, dus ik was op het begin bang dat het veel te druk zou zijn en ik al binnen een dag gek zou worden. Maar ik moet zeggen dat het reuze meevalt en aangezien iedereen ook hun eigen leven/werk/school heeft, is er niet vaak iemand thuis en kan ik prima m’n eigen ding doen hier. Milly haar vriend uit Engeland is hier ook voor een paar weken, wat onwijs chill is aangezien ik dan niet de enige ben die af en toe loco wordt van al het Spaanse hablar 🙂

Zaterdag had een vriend van Clara geregeld dat we naar een toffe rugby wedstrijd, Argentinie tegen Nieuw-Zeeland (!!) konden gaan. Ik werd meteen in het diepe gegooid omdat iedereen die mee ging geen Engels kon en ik dus meteen goed mijn Spaans kon oefenen. Echt heel leuk om zo’n wedstrijd mee te maken, ondanks dat Argentinie verloor (had helemaal niemand verwacht uhum uhum) en Nieuw-Zeeland helaas niet de Haka deed aan het begin van de wedstrijd. Mocht je niet weten wat de Haka is, google it, you won’t regret it. De sfeer was geweldig en na een tijd kon ik zelfs met een beetje improvisatie de Argentijnse nummers meezingen.

Iedereen verklaarde me voor gek dat ik dacht dat ik me als vegetariër zou redden in het land van de steaks maar ik moet zeggen dat het echt heel easy is en ze overal veel vega opties hebben. Ja, als Clara tegen mensen zegt dat ik geen vlees eet kijken ze me wel aan of ik van een andere planeet kom, maar hey dat neem ik voor lief 😉

Dinsdag had Clara een tripje naar Uruguay met de boot geregeld voor een paar dagen. Uruguay, een land waar ik nooit in mijn leven overna had gedacht om heen te gaan, dus ik was onwijs benieuwd. En ja, een nieuwe stempel in mijn paspoort is nooit verkeerd. Strand met 32 graden, kom maar door!! We zouden eerst alle dagen in Colonia del Sacramento blijven, maar op aanraden van een vriendin van Clara gingen we last minute door naar Punta del Este (5 uur met de bus). Normaal is het een super drukke vakantiebestemming voor o.a. Amerikanen, maar in deze tijd van het jaar zijn er bijna geen toeristen maar alleen maar locals. Lucky us! We zaten in een onwijs leuk surf hostel vlakbij het strand dus muchos genietos. De zonsondergangen waren echt bizar mooi. Gelukkig dat we er niet voor hadden gekozen om drie dagen in Colonia door te brengen, want achteraf hadden we het schattige mini dorpje in een uurtje wel gezien. Volgende week is Clara jarig en staan er veel feestjes op de planning. Iedereen hier in huis en veel vrienden van Clara zijn lid van Argentina for All, een mega gezellige groep die ook veel feestjes en tripjes organiseert, dus aan fiëstas geen gebrek hier.

Als je mij een paar maanden geleden had gevraagd wat ik een maand in Argentinië ging doen, had ik waarschijnlijk een hele planning gehad om zo veel van het hele land te zien. En het liefste nog veel meer. Als je me dan had verteld dat ik een maand in Buenos Aires zou blijven, had ik gezegd dat het zonde van mijn tijd zou zijn. Maar gelukkig is er veel veranderd en heb ik ontzettend veel geleerd. Het is juist heerlijk om op een plek te blijven en te genieten van de kleine dingen in een nieuw land. Gewoon op een bankje mensen kijken, door de stad lopen zonder iets te hoeven en per dag bepalen wat je gaat doen en waar je zin in hebt is zoveel fijner. En het geeft ook stukken meer rust. Wat?! Lianne en rust? Ja ja, je leest het goed! Qué pasó?

De afgelopen maanden waren een grote chaos. In een klap waren alle dingen waar ik op dat moment het allermeeste van hield ‘weg’ met daarbij alle plannen voor de komende maanden. De keuze om naar huis te gaan was echt heel erg moeilijk en de periode die erna kwam was nog veel moeilijker. Een groot zwart gat waar ik maanden geleden niet op gerekend had. Ik had geen idee wat ik moest doen. Doorreizen? Ik had toch altijd gezegd dat ik zou doorreizen, wat er ook gebeurde? Maar dat voelde niet goed en ik wist dat ik naar mijn gevoel moest luisteren. Ookal had ik dat gevoel al jaren keihard genegeerd, het was eindelijk tijd om er een keer naar te luisteren als ik mij ooit beter wilde voelen. Dit moest ik thuis oplossen.

Vijf jaar geleden vond ik reizen na Malawi, Australië en Nieuw-Zeeland zo tof had ik besloten om deze reis van mijn dromen te maken. Ik zou er hard voor sparen, er alles voor over hebben om te gaan. Ik had een doel. Maar vijf jaar later, na al die jaren maar als een malle mezelf voorbij gerend te zijn (en ergens onderweg kwijtgeraakt te zijn), ontzettend veel geld te hebben gespaard, samen te wonen met de liefde van mijn leven en afgestudeerd te zijn, was reizen niet meer wat ik op dat moment nodig had. Ik had gehoopt dat op reis gaan de oplossing was geweest. Want ik had er zolang naartoe geleefd toch? En was het niet mijn droom waar ik voor leefde? Ja, vijf jaar geleden had het me doen groeien en de gelukkigste persoon op aarde gemaakt. Maar nu deed het totaal het tegenovergestelde en maakte het me alles behalve gelukkig. Alles wat ik op dit moment nodig had was even stilstaan. Even een tijdje helemaal niks. Gewoon nadenken. Dan pas kon ik weer door. Maar dit keer wel op een andere manier. Weer mezelf worden na een lange tijd en weten wat ik écht wil. Soms moet je gewoon even stilstaan om te groeien, I guess.

En dan kan je nog zoveel mooie plekken op de wereld bezoeken, zoveel lekker eten eten, zoveel leuke mensen ontmoeten, zoveel avonturen beleven als je wilt, maar dan werkt het gewoon niet. Je komt jezelf gewoon even hard tegen. En dan kan je er niet voor wegrennen maar moet je ermee dealen. Hoe moeilijk het ook is.

Ik heb lang getwijfeld om de wereldreis een soort van ‘af’ te maken en of ik wel naar Buenos Aires moest gaan. Maar ik had ondertussen al zoveel geleerd in Nederland dat ik het gewoon moest proberen. Ik kon altijd weer naar huis als het niet ging toch? (oke dat is misschien een beetje zonde van mijn ticket van 1200 euro maar oke het kon). Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat waren alle twijfels weg. Ik kon dit, dit was de goede keuze. Waarschijnlijk hielp het ook wel een beetje mee dat ik de allerchillste vlucht ooit had gehad, aangezien er maar ongeveer 50 andere mensen in het vliegtuig zaten en ik het hele achterste deel voor mijzelf had inclusief stewardessen die onwijs hun best voor je doen met extra eten en gezellige praatjes. Hier in Buenos Aires gaat het gelukkig honderd keer beter en doe ik gewoon wat ik écht wil. Ik heb alle tijd van de wereld voor dingen. Tijd doorbrengen met m’n lieve vriendinnetje die ik lang niet heb gezien. Heerlijk urenlang op het balkon in de zon schrijven, lezen en niks doen met uitzicht op de stad. In m’n eentje op avontuur (en verdwalen). And I can tell you it’s pretty awesome.

Aan het begin van deze wereldreis, in Bali, hadden Dieske, Frenske, Mitch en ik een gesprek over wat we van deze reis wilde leren en wat wij het belangrijkste vonden. Ik had geantwoord dat ik hoopte dat ik mijn stress en onrust achter mij zou kunnen laten en weer van (kleine) dingen zou kunnen genieten. En ook al heb ik het niet aan de andere kant van de wereld kunnen leren op de manier die ik wilde, het is me wel gelukt. Soms moet iets of iemand er even een stop opzetten om te laten inzien dat je verkeerd bezig bent en voordat je je realiseert hoe het wel moet. En ook al ben ik er nog lang niet, uiteindelijk heb ik van deze wereldreis nu al zoveel meer geleerd dat ik had durven dromen, zowel in mijn maanden in Nederland als in de rest van de wereld. Dingen die ik op geen enkele andere manier had kunnen leren dan op deze manier. And that’s what traveling is about, right?

Muchos besos!!

(Mocht je je afvragen waar de rest van de foto’s zijn; ik ben niet zo goed in zulke dingen en ik snap er de ballen van hoe ik foto’s van m’n camera naar m’n mac krijg dus dat kan nog even duren hahaha)