,

Day #154: La vida está muy loca

Hola from Buenos Aires! I made it. Zuid-Amerika, het enige continent waar ik nog nooit was geweest en dat al heel lang op mijn bucketlist stond. Waar ik een paar maanden Spaans voor gestudeerd had. En het is geweldig. Ik ben hier nu meer dan een week en wat een ontzettend fijne manier van reizen! Een maand op een plek wonen, de stad goed leren kennen, Spaans oefenen en living like a local. Buenos Aires zelf is fantastico, met leuke mensen, mooie gebouwen en veel te beleven. En met voor de afwisseling af en toe een uitstapje naar de rest van Argentinië en Uruguay (uruguay? sí, uruguay!).

Clara en ik zijn al vriendinnetjes sinds de basisschool en zij woont nu al 5 jaar in deze geweldige stad. Echt heel tof dat zij haar droom om hier te wonen heeft waargemaakt en ik haar eindelijk kan opzoeken!! Heel handig, heb ik meteen een gids bij de hand die mij uitlegt hoe alles hier werkt, waar ik wel en niet moet komen, die wel perfecto Spaans spreekt (want dat van mij lijkt helaas nog niet echt ergens op) en die ervoor zorgt dat ik me een echt thuis voel. We wonen op het moment samen met haar 2 super lieve huisgenoten, Milly uit Nicaragua en Alejandro uit Peru. Ik heb nog nooit samen gewoond met huisgenoten, dus ik was op het begin bang dat het veel te druk zou zijn en ik al binnen een dag gek zou worden. Maar ik moet zeggen dat het reuze meevalt en aangezien iedereen ook hun eigen leven/werk/school heeft, is er niet vaak iemand thuis en kan ik prima m’n eigen ding doen hier. Milly haar vriend uit Engeland is hier ook voor een paar weken, wat onwijs chill is aangezien ik dan niet de enige ben die af en toe loco wordt van al het Spaanse hablar 🙂

Zaterdag had een vriend van Clara geregeld dat we naar een toffe rugby wedstrijd, Argentinie tegen Nieuw-Zeeland (!!) konden gaan. Ik werd meteen in het diepe gegooid omdat iedereen die mee ging geen Engels kon en ik dus meteen goed mijn Spaans kon oefenen. Echt heel leuk om zo’n wedstrijd mee te maken, ondanks dat Argentinie verloor (had helemaal niemand verwacht uhum uhum) en Nieuw-Zeeland helaas niet de Haka deed aan het begin van de wedstrijd. Mocht je niet weten wat de Haka is, google it, you won’t regret it. De sfeer was geweldig en na een tijd kon ik zelfs met een beetje improvisatie de Argentijnse nummers meezingen.

Iedereen verklaarde me voor gek dat ik dacht dat ik me als vegetariër zou redden in het land van de steaks maar ik moet zeggen dat het echt heel easy is en ze overal veel vega opties hebben. Ja, als Clara tegen mensen zegt dat ik geen vlees eet kijken ze me wel aan of ik van een andere planeet kom, maar hey dat neem ik voor lief 😉

Dinsdag had Clara een tripje naar Uruguay met de boot geregeld voor een paar dagen. Uruguay, een land waar ik nooit in mijn leven overna had gedacht om heen te gaan, dus ik was onwijs benieuwd. En ja, een nieuwe stempel in mijn paspoort is nooit verkeerd. Strand met 32 graden, kom maar door!! We zouden eerst alle dagen in Colonia del Sacramento blijven, maar op aanraden van een vriendin van Clara gingen we last minute door naar Punta del Este (5 uur met de bus). Normaal is het een super drukke vakantiebestemming voor o.a. Amerikanen, maar in deze tijd van het jaar zijn er bijna geen toeristen maar alleen maar locals. Lucky us! We zaten in een onwijs leuk surf hostel vlakbij het strand dus muchos genietos. De zonsondergangen waren echt bizar mooi. Gelukkig dat we er niet voor hadden gekozen om drie dagen in Colonia door te brengen, want achteraf hadden we het schattige mini dorpje in een uurtje wel gezien. Volgende week is Clara jarig en staan er veel feestjes op de planning. Iedereen hier in huis en veel vrienden van Clara zijn lid van Argentina for All, een mega gezellige groep die ook veel feestjes en tripjes organiseert, dus aan fiëstas geen gebrek hier.

Als je mij een paar maanden geleden had gevraagd wat ik een maand in Argentinië ging doen, had ik waarschijnlijk een hele planning gehad om zo veel van het hele land te zien. En het liefste nog veel meer. Als je me dan had verteld dat ik een maand in Buenos Aires zou blijven, had ik gezegd dat het zonde van mijn tijd zou zijn. Maar gelukkig is er veel veranderd en heb ik ontzettend veel geleerd. Het is juist heerlijk om op een plek te blijven en te genieten van de kleine dingen in een nieuw land. Gewoon op een bankje mensen kijken, door de stad lopen zonder iets te hoeven en per dag bepalen wat je gaat doen en waar je zin in hebt is zoveel fijner. En het geeft ook stukken meer rust. Wat?! Lianne en rust? Ja ja, je leest het goed! Qué pasó?

De afgelopen maanden waren een grote chaos. In een klap waren alle dingen waar ik op dat moment het allermeeste van hield ‘weg’ met daarbij alle plannen voor de komende maanden. De keuze om naar huis te gaan was echt heel erg moeilijk en de periode die erna kwam was nog veel moeilijker. Een groot zwart gat waar ik maanden geleden niet op gerekend had. Ik had geen idee wat ik moest doen. Doorreizen? Ik had toch altijd gezegd dat ik zou doorreizen, wat er ook gebeurde? Maar dat voelde niet goed en ik wist dat ik naar mijn gevoel moest luisteren. Ookal had ik dat gevoel al jaren keihard genegeerd, het was eindelijk tijd om er een keer naar te luisteren als ik mij ooit beter wilde voelen. Dit moest ik thuis oplossen.

Vijf jaar geleden vond ik reizen na Malawi, Australië en Nieuw-Zeeland zo tof had ik besloten om deze reis van mijn dromen te maken. Ik zou er hard voor sparen, er alles voor over hebben om te gaan. Ik had een doel. Maar vijf jaar later, na al die jaren maar als een malle mezelf voorbij gerend te zijn (en ergens onderweg kwijtgeraakt te zijn), ontzettend veel geld te hebben gespaard, samen te wonen met de liefde van mijn leven en afgestudeerd te zijn, was reizen niet meer wat ik op dat moment nodig had. Ik had gehoopt dat op reis gaan de oplossing was geweest. Want ik had er zolang naartoe geleefd toch? En was het niet mijn droom waar ik voor leefde? Ja, vijf jaar geleden had het me doen groeien en de gelukkigste persoon op aarde gemaakt. Maar nu deed het totaal het tegenovergestelde en maakte het me alles behalve gelukkig. Alles wat ik op dit moment nodig had was even stilstaan. Even een tijdje helemaal niks. Gewoon nadenken. Dan pas kon ik weer door. Maar dit keer wel op een andere manier. Weer mezelf worden na een lange tijd en weten wat ik écht wil. Soms moet je gewoon even stilstaan om te groeien, I guess.

En dan kan je nog zoveel mooie plekken op de wereld bezoeken, zoveel lekker eten eten, zoveel leuke mensen ontmoeten, zoveel avonturen beleven als je wilt, maar dan werkt het gewoon niet. Je komt jezelf gewoon even hard tegen. En dan kan je er niet voor wegrennen maar moet je ermee dealen. Hoe moeilijk het ook is.

Ik heb lang getwijfeld om de wereldreis een soort van ‘af’ te maken en of ik wel naar Buenos Aires moest gaan. Maar ik had ondertussen al zoveel geleerd in Nederland dat ik het gewoon moest proberen. Ik kon altijd weer naar huis als het niet ging toch? (oke dat is misschien een beetje zonde van mijn ticket van 1200 euro maar oke het kon). Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat waren alle twijfels weg. Ik kon dit, dit was de goede keuze. Waarschijnlijk hielp het ook wel een beetje mee dat ik de allerchillste vlucht ooit had gehad, aangezien er maar ongeveer 50 andere mensen in het vliegtuig zaten en ik het hele achterste deel voor mijzelf had inclusief stewardessen die onwijs hun best voor je doen met extra eten en gezellige praatjes. Hier in Buenos Aires gaat het gelukkig honderd keer beter en doe ik gewoon wat ik écht wil. Ik heb alle tijd van de wereld voor dingen. Tijd doorbrengen met m’n lieve vriendinnetje die ik lang niet heb gezien. Heerlijk urenlang op het balkon in de zon schrijven, lezen en niks doen met uitzicht op de stad. In m’n eentje op avontuur (en verdwalen). And I can tell you it’s pretty awesome.

Aan het begin van deze wereldreis, in Bali, hadden Dieske, Frenske, Mitch en ik een gesprek over wat we van deze reis wilde leren en wat wij het belangrijkste vonden. Ik had geantwoord dat ik hoopte dat ik mijn stress en onrust achter mij zou kunnen laten en weer van (kleine) dingen zou kunnen genieten. En ook al heb ik het niet aan de andere kant van de wereld kunnen leren op de manier die ik wilde, het is me wel gelukt. Soms moet iets of iemand er even een stop opzetten om te laten inzien dat je verkeerd bezig bent en voordat je je realiseert hoe het wel moet. En ook al ben ik er nog lang niet, uiteindelijk heb ik van deze wereldreis nu al zoveel meer geleerd dat ik had durven dromen, zowel in mijn maanden in Nederland als in de rest van de wereld. Dingen die ik op geen enkele andere manier had kunnen leren dan op deze manier. And that’s what traveling is about, right?

Muchos besos!!

(Mocht je je afvragen waar de rest van de foto’s zijn; ik ben niet zo goed in zulke dingen en ik snap er de ballen van hoe ik foto’s van m’n camera naar m’n mac krijg dus dat kan nog even duren hahaha)

,

Day #71: West Coast Adventures

Tijd voor de avonturen bij de foto’s! Met elke dag gemiddeld 500 km on the road, hebben we onwijs veel gezien van de westkust. Prepare voor een lange post!We begonnen de roadtrip in Perth, en aangezien we niet konden kiezen of we naar Esperance (zuiden van Perth) of Monkey Mia (noorden van Perth) zouden rijden, besloten we het maar beide te doen. Niet heel erg logisch, maarja dat is onze hele trip vanaf het begin al niet echt 😉

Gelukkig kregen we bij onze autoverhuurder een gloednieuwe ride toegewezen, die ons erdoorheen heeft geholpen zonder problemos!

Meet our ride; helaas al iets minder nieuw door ons gecross over unsealed roads

Wauw, het was het vele rijden echt honderd procent waard want wat waren beide delen mooi! De mooiste stranden, ontzettend veel wilde dieren (dolfijnen, manta rays, schildpadden, haaien, dugongs (een soort zeekoeien), kangaroos, slangen, hagedissen, cockatoos, emus, pelikanen en quokkas, we have seen them all!), ontzettend aardige locals en ultieme vrijheid.

Hier de hoogtepunten van de trip:

Great Ocean Drive in Esperance
Als je dacht dat de Great Ocean Road tussen Melbourne en Adelaide genieten was, ga dan de Great Ocean Drive bij Adelaide maar eens rijden. Een stuk korter met maar 40km, maar deze kilometers zitten vol met de meest prachtige stranden, kliffen en schitterende bochtige wegen. Als hoogtepunt is er Twilight Beach, gelegen in een halfronde baai met prachtig wit zand en diepblauwe zee. We zouden liegen als we zeggen dat we hier niet elke dag van ons verblijf in Esperance even zijn gaan buurten 😉 In Esperance zelf is ook een fantastische foodtruck genaamd ‘Coffee Cat’ waar ze de lekkerste koffie ooit hadden, aanrader! #hipster

Cape Le Grand National Park
Iets wat hoog op onze bucketlist stond voor Western Australia was Lucky Bay, een wit strand met lichtblauw water en.. kangaroos! We hoorden hier zoveel goede dingen over dat we het wel moesten gaan zien. Cape Le Grand zelf was al ontzettend mooi, met het ene mooie strand na het andere, maar toen we bij Lucky Bay aankwamen was het echt bizar. Ik heb nog nooit zo’n mooi strand gezien, awesome. Eerst zagen we helaas geen kangaroos, maar toen we ergens een plekje hadden gevonden kwamen ze vrolijk aanhoppen. Zelfs met een jonge kangaroo erbij. Lucky us on lucky bay!

Fremantle & Rottnest
Slapen in een gevangenis, wanneer doe je dat nou? Wij vonden een ontzettend tof hostel in Fremantle, gebouwd in een oude gevangenis. De oude cellen waren kamers en bijna alles stond nog zoals het vroeger was. Aan de muren hingen gevangenisverhalen over de verschillende uitbraken etc. We loved it!


Via Fremantle namen we de ferry naar Rottnest Island, de enige plek op aarde waar de allerleukste Quokkas te zien zijn! Quokkas? Jep, hele schattige kleine knaagdieren, die vrij rondhoppen op het eiland. Verder zijn hier ook hele mooie stranden en baaien waar je heerlijk tussendoor kunt fietsen (je ziet het, we blijven dutchies he).

Quokkas! How cute

Outback exploring
In the middle of nowhere rijden, dat wilde we wel graag een keer meemaken! Daar was niet veel voor nodig, want een uur vanaf Perth en je ziet alleen maar natuur om je heen. Af en toe een random roadhouse langs de weg, maar verder eindeloze wegen en eigenlijk helemaal niks. Het bizarre was dat de landschappen heel snel om je heen veranderen, en ze nooit saai zijn. De eindeloze lange rechte wegen zijn dat overigens wel haha! We hadden een stop om de Wave Rock te zien in de outback, met de mooiste rockformaties. Ook hebben we daar aparte lizards en slangen gespot!

Pinnacles Desert
The Pinnacles zijn een soort limestone formations, ongeveer dezelfde als bij Halong Bay (al waren deze veel kleiner haha) midden in de woestijn. Wij hadden het geluk dat het die dag ongeveer 40 graden was  en wij precies op het heetste van de dag aankwamen. Dat hebben we geweten ook, wauw! We kwamen onze auto nauwelijks uit van de hitte, laat staan de route van 2 km door de desert heen lopen. Het leek wel of we op een andere planeet waren, zo bizar! Achteraf waren we aardig ziek van de hitte dus maar snel doorgereden naar de volgende stop!!

Geraldton
Van tevoren hadden we eigenlijk weinig verwacht van dit plaatsje (achteraf gezien was het de grootste plaats na Perth) maar het was zo tof! Dit kwam vooral door de geschiedenis en de sfeer die er hing. Geraldton was vroeger een Aboriginals settlement. Toen de Europeanen het ontdekt hadden, is het vooral een mijnwerkers-stad geworden en toen de mijnwerkers wegtrokken waren het voornamelijk vissers die de stad overnamen. Veel mensen verlieten de stad na die periode, maar gelukkig is het helemaal opgeknapt en nu helemaal hip geworden. Ook is het vooral bekend om de scheepswrakken die er voor de kust gevonden zijn, zoals de Nederlandse Batavia en Zuydtdorp. Daarnaast zitten er in Geraldton ontzettend leuke cafe’s waaronder onze favo Piper Lane Cafe! Nog een aanrader hier is het ontzettende leuke hostel Geraldton Backpackers.

Acai bowls @ Piper Lane Cafe, omnomonom

Shark Bay & Monkey Mia
Bij Shark Bay is ontzettend veel zeeleven te vinden door de wat warmere temperatuur van het water. Onze favo spot was een uitkijkpunt genaamd Eagle Bluff, waar je door het heldere water heen haaien, schildpadden en manta rays kon spotten die in de baai leven.

Monkey Mia is een klein ‘plaatsje’ – een weg en een resort – in Shark Bay National Park. Ondanks dat het plaatsje verder weinig voorstelt, is er wel een van onze tofste ervaringen van de reis te vinden – het zien van wilde dolfijnen, schildpadden en dugongs vanaf het strand. In het warme water van Monkey Mia komen de dolfijnen regelmatig even buurten, al helemaal omdat ze vis krijgen van de rangers. In ons geval kwamen zo’n acht dolfijnen even hallo zeggen en een visje scoren, lucky us! Toen ik ook nog eens werd uitgekozen (van alle 122 mensen) om zelf een van de dolfijnen te mogen voeren, kon onze dag al helemaal niet meer stuk. Zo tof!!!

Op de terugweg moesten we een noodstop maken omdat er een emu onze weg versperde. Heerlijke momenten!

Ook was er een Little Lagoon in de buurt, wat de perfecte spot was om even af te koelen. Tenminste, dat dachten we, want na wat research hoorden we dat er heel veel stonefish in het water zaten en laat dat nou net de dodelijkste vis zijn die je kan treffen. Well, everything in Australia is trying to kill you haha!

We wilden al de hele tijd sterren spotten, maar bij elke plek waar we kwamen was het bewolkt of waren we het simpelweg vergeten. Gelukkig dachten we er hier wel aan, dus gingen we in de nacht zover mogelijk van het stadje af rijden wat een hele uitdaging was met nul verlichting op de weg en wilde dieren overal. Maar wauw, wat waren de sterren mooi! Je kon de hele milky way zien, echt betoverend. Een hele ervaring waar je alleen de geluiden van de dieren (ook slangen) hoort maar geen hand voor ogen kan zien.. scary!

Kalbarri
Het prachtige national park van Kalbarri strekt zich uit langs een weg van zo’n 70km, een stuk langs de kust en daarna landinwaarts. Ook hier hadden we het briljante idee om op het heetst van de dag de woestijn in te trekken en de Z-bend en Nature’s Window te bezoeken. Zullen we het ooit leren? Grote kans van niet. Deze twee uitkijkpunten op grote hoogte over rotsformaties zijn ontzettend indrukwekkend.

Het andere deel van het national park bestond uit mooie kliffen langs de kust, die je kon ontdekken door een hike te maken van de ene baai naar de andere. Toen ik die aan het lopen was (Mitchell had weer eens geen zin haha), en fanatiek op aan het letten was waar ik liep (want ja, slangen overal), stonden er ineens ontzettend grote kangaroos voor m’n neus. Maar dan ook echt groot als in 2 meter. Heel gaaf, maar wel even schrikken haha!

Pink Lake
Op de route van Kalbarri terug naar Perth lag het Pink Lake, die we ook even gezien moesten hebben. Wanneer kom je nou een roze meer tegen?! De roze kleur ontstaat door verschillende algae in het water. Looks really cool!

Tijdens het rijden zagen we ontzettend veel kangaroos dood langs of op de weg liggen, zo sneu. Wonder boven wonder hebben wij er geen eentje geraakt, thank god! We zagen ze wel vrolijk over de weg heen hoppen enkele keren, maar toen konden we gelukkig op tijd remmen 😉

Conclusie: it was great fun! Ik ben zowaar Australie nog leuker en mooier gaan vinden (was dat mogelijk?!) en Mitchell is ook fan. Wij nodigen jullie hierbij vast uit voor een housewarming. Haha, nee grapje hoor, er zijn nog genoeg andere landen te zien!!!!

We zijn nu in Perth voor een paar dagen om de volgende bestemmingen te plannen in onze favo hotel van de trip: Tribe! Een onwijs tof designer hotel waar je je meteen thuis voelt (zelfs als backpacker). Het was ons de vorige keer zo goed bevallen dat we besloten hier nog een aantal dagen te blijven chillen. En het ontbijt hier is ook zeker niet verkeerd. Hoe bedoel je backpacken kan geen luxe zijn?!

Next up: een mini camperroadtrip van Brisbane naar Sydney waar we Australia Day zullen vieren, whoopwhoop! Cheers!

, ,

Day #52: Roadtrippin’ the great ocean road

Hi allemaal, long time no see! Allereerst een gelukkig nieuwjaar van ons gewenst natuurlijk! We hebben een tijdje niet veel kunnen posten omdat wij in een campervan van Melbourne naar Adelaide aan het rijden waren. Tussen deze twee steden is ook de bekende Great Ocean Road, die echt ontzettend mooi is. Ik heb hem zelf vijf jaar geleden met een tour gedaan (wat inhield dat je in een grote bus met alleen maar Aziaten stopt bij de hoogtepunten) In een camper is het honderd keer leuker, alleen al omdat je overal onderweg kan stoppen waar je wilt (om bijvoorbeeld koalas te spotten).

Onze camper was zowaar een heel huis op wielen, inclusief toilet, keuken, televisie en douche! “Hoe kunnen ze dat dan betalen?!” hoor ik je denken. Nou, I’ll tell you; door het geweldige concept van relocations. Je huurt een auto of campervan voor een dollar per dag (ja, echt!), betaalt alleen de verzekering etc. en in ruil daarvoor breng jij de auto/campervan in een aantal dagen naar een locatie waar hij op dat moment heen moet. Ideaal! Wij hadden drie dagen om de route (1000km) te rijden, helemaal prima! Het was alleen wel een uitdaging om een relocation te vinden, aangezien het vol hoogseizoen is en alles binnen een paar minuten weg is. Heel veel geluk hebben dus.. maar na drie mislukte pogingen was het ons eindelijk gelukt! Door een foutje in de boeking kregen we zelfs een upgrade, want meestal zijn ze iets minder luxe.

Het nadeel van een relocation is wel dat je het vaak pas de dag van tevoren weet of er eentje beschikbaar komt, dus toen wij er eentje hadden bemachtigd was het nog een hele uitdaging om een campingplaats te vinden op de great ocean road. Heel Australië wil volgens mij de route rijden tussen kerst en oud en nieuw, dus alleen een plekje aan het eind van de route was nog beschikbaar. Dat werd de eerste dag dus pittig doorrijden! 5 uur rijden, alle leuke stops tussendoor bezoeken en dan voor het donker aankomen (anders een grote kans dat je kangoeroes raakt), jep dat werd een uitdaging haha. But (spoiler alert) we made it!!!
Hieronder wat foto’s op de Great Ocean Road zelf:

Twelve apostlesWilde koala’s – Kennett River Race tegen de klok, bijna donker!!!

Vanaf Warrnambool (het einde van de GOR) naar Adelaide hadden we ook onwijs mooie stops gevonden. Tijdens het rijden veranderde het landschap de hele tijd, zo mooi om te zien. Langs de weg koalas in de bomen en occasionally een kangaroo hoppend langs de weg. Helaas lagen er ook veel dode kangaroos/koalas, wat voor ons een waarschuwing was om heel goed uit te kijken. Naja, eigenlijk reed alleen Mitchell, want ik was te pussy om in de immens grote camper te rijden (en links rijden, eng!) 😉

 


Towerhill Wildlife Reserve

Blue Lake – Mount Gambier

Port Fairy

Als je de grens overgaat van de staat Victoria naar South Australia, mag je geen verse groenten en fruit meenemen. Laten wij nou net onze avondmaaltijd in een stadje 50 kilometer over de grens hebben gepland (met verse aubergine en courgette). Dat ging dus mooi niet door, snel een andere stop vlak voor de grens zoeken dan maar! Online hadden we er eentje gevonden die in een mooi park lag, een picnic locatie met “heaps of kangaroos”. Het was even zoeken, aangezien het in the middle of nowhere lag, 5 kilometer van de snelweg af, maar wauw wat mooi! Vergeet alleen de kangoeroes maar, die waren nergens te bekennen (gelukkig hadden we er die dag al veel gespot in het wild in het Towerhill Wildlife Reserve).

In the middle of nowhere

Eenmaal in Adelaide aangekomen was het al meteen oudejaarsavond, tijd voor een feestje! Na wat navragen bleek het strand het leukste te zijn, met een gratis festival en twee keer vuurwerk. Ik kan niet zeggen dat het vuurwerk zo mooi was als in Sydney 5 jaar geleden maar de sfeer was wel echt geweldig!!

We zijn nu een aantal dagen in Adelaide, dat een rustige maar hele relaxte stad is met een heel chill hostel. Aussies beginnen af en toe random hele gesprekken met je als ze horen dat je Nederlands bent omdat ze vaak familie in Nederland hebben, te grappig! Zo gaf een man ons een hele rondleiding door de stad en onwijs veel info over Adelaide.

Wilde kangaroos, emus en koalas spotten en hiken was heel tof in Belair National Park en in het Cleland Conservation Park konden we ze zelfs aaien en voeren, awesome!! (oké, wel een beetje toeristisch ;)) Natuurlijk hebben we op 1 januari ook een nieuwjaarsduik gedaan, helaas wel zonder de Unox mutsen maar die hadden we niet nodig in deze temperaturen haha!

Morgen vliegen we naar Perth (er was helaas geen relocation om het stuk van 3000 km te rijden) en daar gaan we met een auto de west en zuid-westkust rijden, zin in!!! You’ll hear from us soon 🙂

PS: Zie voor meer foto’s van Melbourne de vorige post!

, ,

Day #45: Christmas around the world

Merry Christmas from Melbourne! Hoog tijd voor een kerstpost. Vandaag is het hier Boxing Day, aangezien ze hier niet echt een tweede kerstdag vieren. Dit betekent heeeel veel korting in bijna elke winkel en een grote gezellige chaos in de stad. Gister hebben wij, na een geïmproviseerd kerstontbijt, kerst op het strand gevierd (als zo’n beetje iedereen hier). Do it like the aussies do, kerstmuts op en gaan! Overal op het strand en in de parkjes waren families en vrienden aan het bbq’en en uitgebreid aan het kerstlunchen, heel gezellig!

Het kerstgevoel was wel de hele dag ver te zoeken, tot we in de avond naar een kerstshow in de stad gingen. Op de gebouwen van de Victoria State Library en het Federation Square waren een soort licht projecties te zien, die een kerstverhaal vertelden. Echt onwijs leuk gedaan! Toen het donker werd was het dan uiteindelijk toch een beetje kerst 🙂 Wat ons verbaasde was dat er in Vietnam meer een kerstsfeer was dan in Australië. Bij elke plek waar we kwamen waren er wel kerstbomen, klonk er kerstmuziek of waren er andere kerstversieringen. Zelfs in de minder toeristische plekken was er wel iets van kerst te ontdekken en wenste iedereen je al merry christmas (terwijl het vaak nog weken duurde haha). Ook kregen we zelfs bij enkele tentjes een kerstkado’tje mee, zo lief! Het grappige is dat de meeste locals vertelden dat zij zelf helemaal geen kerst vieren, maar dat het puur voor de toeristen is dat kerst zo groot is in hun land.

In Melbourne waren het vooral de gebouwen die er feestelijk uitzagen, sommige (zoals de Town Hall) ingepakt met een grote rode strik. Kerstbomen zijn hier ingeruild voor palmbomen 😉 Wij misten kerst in Nederland wel aardig dit jaar, aangezien je toch het liefste bij familie bent met een kerstboom vol kado’tjes (oke dat is optioneel) en gezelligheid in plaats van op het strand vieren met een bbq en vreemden om je heen. Ik kan me herinneren dat ik dit 5 jaar geleden precies zo dacht toen ik het in Sydney vierden, maar hey terugvliegen naar Nederland voor een dagje is ook niet ideaal 😉 Gelukkig bestaat er nog skype!

Wij wensen jullie in elk geval een super fijne kerst!!! Liefs

PS: We hebben een camper kunnen regelen om van Melbourne naar Adelaide te rijden via de Great Ocean Road!! Kangaroos and Koalas here we come!!!!!

 

, ,

Day #42: Travel troubles

Go travel they said.. It will be fun they said..

Laten we beginnen met het goede nieuws: we made it to Australia! Vijf jaar lang naar uitgekeken om terug te gaan en nu zijn we er! Alleen wel iets eerder dan verwacht.. We zouden namelijk eerst nog een paar dagen naar Chengdu, China gaan om vrijwilligerswerk met panda’s te doen, iets wat we beide al heel lang op onze bucketlist hadden staan. Om dit te regelen moesten we een gezondheidsverklaring hebben, getekend door onze dokters. Nu konden onze dokters dit in Nederland niet doen, omdat ze er wat onderzoeken voor moesten uitvoeren. Na lang over en weer mailen, hadden we geregeld dat we dit ook in Chengdu konden doen, awesome! Online stond dat je 72 uur in China mag blijven met een visa on arrival, dus boekten we een vlucht, een hotel 3 dagen voor Chengdu en een vlucht naar Melbourne voor de 24ste. Perfect op tijd voor kerst, dachten we. Alleen dit ging even wat anders dan gedacht..

Eenmaal aangekomen op het vliegveld (om 6 uur in de ochtend) werden we geweigerd voor onze vlucht. We snapten er niks van en na een half uur werd duidelijk dat het aantal tussenstops in China het probleem was. We vlogen namelijk via Guangzhou naar Chengdu en via Xiamen naar Melbourne. Je mag in de 72 uur maar 1 tussenstop hebben en Guangzhou zou al als stop tellen (terwijl het alleen maar een overstap van een uur was maar toch ga je door de douane heen). Was er dan geen andere mogelijkheid?! Nope, nieuwe tickets boeken was de oplossing volgens China Southern. Konden we ons geld dan niet terugkrijgen?! Nope, non-refundable. Stonden we dan in de vroege ochtend op het vliegveld. Zelf de customer service was nog niet open. Ja, dat was wel even shit. Na heel Skyscanner afgezocht te hebben naar goedkope tickets op dezelfde dag (mission impossible 3 dagen voor kerst) werden we na een paar uur eindelijk te woord gestaan door China Southern. Ze konden wel een vlucht van Hanoi via Guangzhou naar Melbourne voor ons boeken, alleen moesten we dan wel de volle prijs betalen. Na flink boos te zijn geworden, een uur en heel veel (!) stress later, hadden we de tickets met een kleine korting omdat we al de vlucht naar Guangzhou betaald hadden in onze vorige tickets. Niet ideaal, maar beter dan niks.

Na totaal 8 uur op het vliegveld konden we inchecken, waarbij we meteen een priority behandeling kregen. We konden meteen doorlopen in de rij naar een balie die alleen voor ons open ging, de tassen werden priority gestickerd en wat bleek? We kregen premium stoelen in het vliegtuig! Toch nog wat positiefs 🙂 Kwam alles dan toch nog goed? Zou het? Nope. Een minuut voordat we het vliegtuig in stapten kregen we een push-bericht op onze telefoons dat er een aanslag in Melbourne was geweest. Ach, je moet er wat voor over hebben 😉

Gelukkig was onze laatste week in Vietnam wel geweldig, wauw wat is het noorden mooi zeg! Na het Phong Nha National Park namen we de trein naar Nihn Binh, dat op ongeveer 8 uur rijden ligt. We verbleven in een geweldig leuke homestay, in het dorpje Tam Coc, waar alle bezienswaardigheden in de buurt zijn. Wat een prachtige omgeving! Echt bizar. Overal waar je kijkt zijn prachtige limestones, waarin tempels verscholen zijn. Hier enkele foto’s wat we hier gedaan hebben:

Mua Caves, met de klim van 500 stappen naar de top op de Lying Dragon Mountain

Boottocht door de Trang Anh omgeving, wat ook wel het droge Halong Bay wordt genoemd

Ontzettend leuk door alle lage grotten heen met de boot, waarbij je ook zelf mee kon roeien. We zaten hier met twee Koreanen samen, die werkelijk alles leuk vonden en de hele tijd ‘Smoothie’ riepen (ze konden totaal geen engels maar met wat zoeken met de spraakherkenning van google translate kwamen we erachter dat het ‘hoofd’ betekende hahaha) en ons totaal de verkeerde kant opstuurde en we verdwaalden met z’n 4en.

Tempels verscholen in de limestones

Op de laatste dag in Ninh Binh waren we bijna onze drone kwijt tussen de limestones. Terwijl we aan het filmen waren boven de bergen, verloren we opeens het GPS signaal en verloren we hem uit het zicht. De drone kon niet meer handmatig bestuurd worden en kon niet uit zichzelf terugvliegen door de obstakels om hem heen. In paniek fietsten we heen en weer om te zoeken waar hij heen was, want de batterij kon nog maar 15 minuten mee voordat hij neer ging storten. Gelukkig hadden we na 10 minuten en een hartaanval later weer GPS signaal en konden we hem speedy gonzalez terughalen!!!! Come to mama.

Na Ninh Binh was het tijd voor de laatste stop (en meest toeristische) in Vietnam: Hanoi & Halong Bay. We hadden eigenlijk geen zin in weer een drukke stad, maar Hanoi viel ontzettend mee! Echt zoveel leuker dan Saigon! Veel meer sfeer en gezelligheid, vooral rond het Hoam Kiem meer. Hanoi heeft veel meer smallere straatjes, waardoor het knusser lijkt en de chaos minder is. Jep, hier kunnen we wel een tijdje blijven 🙂

Ook de museums vonden we echt heel tof en indrukwekkend, het Hoa Lo Prison museum waar de Vietnamese politieke tegenstanders van de fransen gevangen werden gehouden rond 1945 en het Women museum, over de leefwijze van de Vietnamese vrouwen en hun ontzettende grote bijdrage in de oorlog.

En dan Halong Bay, waar we op de een of andere manier niet zoveel van verwacht hadden omdat het erg toeristisch is. We hadden expres een cruise geboekt (jep we worden oud, haha) die naar Bai Tu Long Bay ging ipv alleen Halong Bay, om de kerstdrukte te ontwijken. Hier zouden we gaan kayakken door de floating villages en grotten en stranden bezoeken. Het is in het noorden nu wel ongeveer tussen de 18 en 22 graden dus de truien en jassen moesten we mee helaas (en misschien zou zwemmen iets te fanatiek zijn) 😉

Onze verwachtingen bleken totaal niet te kloppen; wat was dit mooi zeg! Echt een van de mooiste plekken die we ooit hadden gezien. Vooral de zonsondergang is echt magisch. We hadden ook wel erg veel geluk met het weer, stralend blauwe lucht voor 2 volle dagen, wat wil je nog meer? De drone die we bij ons hadden kwam ook erg goed van pas, deze keer zonder strugggggles.

We zijn dus nu in Australië en komen snel terug met een kerstpost 🙂 Stay tuned!

,

Day #32: From south to north

Xin chao! Al 13 dagen in Vietnam, time flies! Hoog tijd voor een update na de fotopost van vorige keer:

We begonnen onze reis in Vietnam in het zuiden, in Saigon (Ho Chi Minh Stad). Voor het regelen van de visa’s moesten we 1,5 uur wachten, en toen we eindelijk aan de beurt waren, bleek dat we alles contant moesten dokken. Helaas hadden we geen 100 USD zomaar op zak en waren er ook geen pinautomaten in de buurt, dus moesten we met wat andere gestrande backpackers op zoek naar een automaat buiten de douane. Illegaal het land in!! Eenmaal aangekomen in de stad zelf was het een grote chaos met overal scooters/ratten/kakkerlakken/uitlaatgassen, heel fijn begin. Gelukkig zouden we niet al te lang in de stad blijven, alleen voor het War Museum en de Cu Chi tunnels.

Beide wilden we veel meer leren over de Vietnam oorlog, dan enkel de geschiedenislessen die we op school hadden gehad. Wauw, wat heftig maar ook ontzettend interessant waren beide het museum en de tunnels. Het museum gaf ons een samenvatting van wat er gebeurd is, met hele indrukwekkende stukken, foto’s en zelfs nog niet ontplofte Agent Orange bommen. Het effect van deze bommen was zichtbaar op talloze foto’s en zelfs miskramen met heftige vervormingen op sterk water. De Cu Chi tunnels waren op ongeveer anderhalf rijden van Saigon. In deze tunnels verscholen de mensen zich tegen de bommen. Er werd dus gekookt, geslapen, naar school gegaan en gevochten. Alles vanuit de tunnels, bijna twintig jaar lang. Alles was gemaakt voor de kleine Vietnamees, dus Mitchell zat bijna klem haha! Wat ons ook opviel is dat Vietnam nog eigenlijk best communistisch is, met overal de communistische vlag en foto’s langs de straten van ‘Uncle Ho’ (Ho Chi Minh himself).

Na Saigon besloten we meteen door te vliegen naar Da Nang, en vanuit daar door de reizen naar Hoi An. We hoorden hier zoveel goede verhalen over en waren wel toe aan iets anders dan een grote stad. Onze Homestay was buiten het centrum, midden in de rijstvelden met buffels om je heen, geweldig! Daar waren we achteraf ook erg blij mee, aangezien Hoi An toch een stuk toeristischer was dan we dachten (ondanks dat het laagseizoen is). Overdag valt het mee en is het gezellig druk, maar in de avond is het chaos met alle Chinezen/Koreanen en straatverkopers. Af en toe voelde het een beetje of je in een pretpark wandelde, met alle mooie gebouwen en alle toeristen, maar ondanks dat vonden we Hoi An erg leuk. En het eten, wauw, geweldig #getfatinvietnam. Ja,zelfs voor ons vega’s is het heaven, we hadden namelijk een ontzettend schattig restaurant (Am Vegetarian Restaurant) gevonden dat gerund wordt door een familie. Ze maken alle specialiteiten van Vietnam vegetarisch and it’s sooo good.

Centraal Vietnam wordt bijna jaarlijks getroffen door cyclonen/overstromingen en in een van de huizen werd bijgehouden hoe hoog het water elk jaar stond. De hoogste streep was van een maand geleden, bijna 2,5 meter hoog! Daar schrokken we wel van, dat het stadje zo zwaar getroffen was maar aan de andere kant zo snel weer opgebouwd is.

In Hoi An besloten we langer te blijven, omdat ook in de omgeving veel te doen was (en laten we eerlijk zijn, het heerlijke eten was ook niet vervelend ;)). Zo zijn er mooie stranden en zijn we naar het My Son tempelcomplex geweest. Heel fanatiek besloten we er om 7 uur in de ochtend heen te gaan, waardoor we de enige waren in het hele complex (er was bijna nog niet eens personeel). We hadden 3 vrolijke doggo’s (honden) als gidsen die ons de weg wezen haha. Het complex bestond uit verschillende Cham (inheemse bevolking van dat deel) tempels, die helaas zwaar getroffen zijn door de bombardementen van de oorlog. Overal zag je ook de kraters die de bommen hadden achtergelaten, bizar.

 

Next up was Hué, waar we met de trein heen zouden gaan. De treinrit was echt ontzettend mooi, doordat je door de Hai Van Pass reist. Hieronder wat beelden:

Hué zelf vonden we minder, een redelijk grote stad met veel verkeer en een minder leuke sfeer. Gelukkig verbleven we wel bij een leuke familie in een homestay, die ons veel vertelden en leerden over Vietnam. De geschiedenis van de stad is wel erg interessant, aangezien het een van de meest getroffen steden is van de oorlog. Het ligt namelijk op de grens van Noord en Zuid Vietnam (DMZ-zone). We hadden een volle dag om de Citadel te ontdekken hier, het oude keizerrijk van Vietnam. Er stonden van de 160 gebouwen die er vroeger stonden nog maar 20, de rest was allemaal verwoest door de bommen. Ook zag je in verschillende muren kogelgaten zitten, bizar.

Verder dronken we, op aanraden van onze homestay, coconut coffee bij een schattig koffietentje waar alleen maar locals kwamen. Super leuk! Veel locals eten hier op straat, op een soort kleine stoeltjes aan een kindertafel, en wij dachten laten we dat ook eens proberen. Zat eigenlijk verrassend lekker tot een mannetje naar ons toe kwam rennen en in paniek naar de weg wees en onze tafel. Eerst snapte we er niks van, maar met handen en voeten maakte de man duidelijk dat we onze tafel hoog in de lucht moesten houden. 10 seconden later kwam er een enorme vrachtwagen door de straat die de straten met water schoonspoot, en ja hoor, onze hele plek was doorweekt. Ontzettend lief dat deze vreemde man ons kwam waarschuwen hahaha!

Na een beetje klaar te zijn met drukke steden besloten we naar het Phong Nha National Park te gaan, waar we op dit moment zijn. Wauw, wat is het hier mooi zeg! Midden tussen de bergen en met jungle en de grootste grotten van de wereld. De eerste dag huurden we met wat mensen die we ontmoet hadden een boot, die ons naar de Phong Nha grot bracht. Echt zo ontzettend magisch om te zien, je kan je gewoon niet voorstellen hoe groot het werkelijk is. Het park zelf heeft 65km aan wegen, wat het beste te doen is op een scooter. Ondanks dat ik het nog doodeng vond (I know I’m a pussy), zijn we de uitdaging toch maar aangegaan en wat ben ik daar blij om!! Na elke bocht die je omging was het uitzicht nog mooier dan het vorige. Gelukkig hebben we hier wat drone beelden van, dan hebben jullie een beetje een idee hoe het er uitziet, want het is niet te beschrijven. I guess we’re real adventurerers now 😉 Buiten het park, in de dorpjes, is het ook ontzettend leuk rijden trouwens, met de koeien en buffels op de weg, de spelende puppy’s, kinderen die naar je zwaaien en locals die je vriendelijk begroeten 🙂

In de avond werden we uitgenodigd voor een familiediner in onze homestay, met ontzettend veel eten en huisgemaakte shotjes rijstewijn. Erg gezellig met de andere backpackers uit Nieuw-Zeeland, Duitsland, Japan en de USA en de Vietnamese familie. De shotjes bleven maar komen! Bij elke ‘YO’ was het tijd voor een nieuwe volgens de vader, en werd er uitgebreid getoast met de woorden “Mot Hai Ba YO” (wat zoiets als cheers betekent). De vader en moeder spraken geen engels, dus deden ze alles met de spraakfunctie van Google Translate. Vaak zei Translate iets heel anders dan de vader bedoelde, wat hilarische situaties opleverde. Verder vertelde de vader over de tijd dat hij als kind van zes de Amerikaanse soldaten hielp de lichamen van gecrashte piloten te vinden midden in de jungle. Ongelofelijk wat de mensen hier hebben meegemaakt, iedereen heeft een verhaal. Ook vertelde hij dat als Vietnamese mensen in zijn homestay samen slapen als zij niet getrouwd zijn, de politie kan langskomen om ze te arresteren. Gelukkig was dit bij toeristen niet het geval, lucky us 😉

Op dag twee gingen we naar de Paradise Cave, die 7 km lang is. Helaas kon je er alleen de eerste kilometer in, aangezien het hier op dit moment regenseizoen is en het water te hoog stond. “Is niet elke grot hetzelfde?” zou je denken, en ja, dat dachten wij ook. Maar de Paradise Cave was weer zo anders dan de Phong Nha Cave, echt bizar. Na een rit van een uur, nog een uur omhoog klimmen leg je nog 500 treden naar beneden af en dan: it all hit you at once. Overal bizarre rotsformaties. Prachtig!! Hierna deden we nog een jungle trekking in de Botanical Gardens, die je langs prachtige watervallen en meren brengt. Helaas zagen we geen apen, maar wel een paar rock rats, een klein knaagdier dat hier in het wild leeft. De botanical gardens zijn eigenlijk de enige plek waar je de jungle in mag en kan lopen, aangezien er heel veel onontplofte bommen in het national park liggen. Scary!

Tot nu toe was Phong Nha zeker het hoogtepunt van onze reis, nature at its best. We nemen zo de trein naar Ninh Binh (9 uur rijden vanuit hier), waar we ook veel goede verhalen over hebben gehoord en heel benieuwd naar zijn. Tot zover gaat het goed met ons dus, we vermaken ons wel met alle lieve mensen hier en dingen om te doen 🙂 See you soon! X

,

Day #16: Agung goes boom

Jep, waar we al sinds september op zaten te wachten is eindelijk gebeurd. Mount Agung is meerdere keren uitgebarsten. Nu zitten we (tijdelijk?) vast op Bali aangezien de vliegvelden op Bali en Lombok dicht zijn door de aswolken. Helaas hebben wij een half uur voor de grootste uitbarsting een vlucht naar Lombok en Surabaya (Java) geboekt, lucky us!

Maargoed, eerst over de Nusa eilanden waar we een aantal dagen heen zijn geweest. Heerlijk bijkomen van alle drukte en toeristen van Bali, daar waren we wel aan toe. Nusa Lembongan en Ceningan zijn echt onwijs leuk om te ontdekken per scooter (aangezien er nauwelijks auto’s rijden) en wij durfden het eindelijk weer aan om het weer te proberen. En met succes hoor, twee dagen zonder ongelukken! 🙂 De mensen zijn ook echt ontzettend vriendelijk! Verder kwamen we ook naar de eilanden om te snorkelen met Manta Rays op Nusa Penida en wauw wat was dat gaaf! Zo dichtbij, echt prachtige beesten om te zien. Alleen erg jammer van al het plastic dat overal in het water lag, zodat er helaas veel meer plastic te zien was dan vissen 🙁 Gelukkig zijn er een aantal initiatieven op het eiland, zoals Bali Eco Deli. Zij zorgen dat het plastic van de eilanden naar Bali zelf wordt verscheept zodat het verder verwerkt kan worden. Hard nodig, want op de eilanden zelf ligt helaas ook veel troep! Grappig is trouwens dat je vanaf Nusa Lembongan een prachtig uitzicht over Mount Agung had, net na de eerste uitbarsting.

Na de Nusa’s zijn we doorgereisd naar Uluwatu, om bij Single Fin te vieren dat we het al 3 jaar met elkaar uithouden. Hoe krijgen we het voor elkaar 😉 Single Fin is gebouwd op een klif, waardoor je onwijs mooi uitzicht op de zee en surfers beneden hebt. Toen ik een aantal jaar geleden voor het eerst naar Bali was geweest, vond ik het een van de leukste locaties om een drankje te doen dus wilde ik het natuurlijk graag aan Mitch laten zien.

Hierna zijn we op tour naar het noorden gegaan, op naar de bergen en watervallen!! Stop numero uno was de Nungnung waterval. Op de weg erheen zagen we Agung, die flink aan het roken was. Doordat het laagseizoen (regenseizoen) is en door Mount Agung zijn we bij veel dingen de enige toeristen, wat dan weer een groot voordeel is. Zo ook hier hadden we de hele waterval voor onszelf, perfect! Echt ontzettend gaaf om zo’n natuurgeweld van zo dichtbij te zien. Stop numero dos was de Sekumpul waterval, die iets lastiger was. De weg ernaar toe was echt ontzettend mooi, compleet anders dan de rest van Bali. Toen we aankwamen werden we namelijk gevraagd om bizar veel te betalen voor een gids, wat wij natuurlijk niet wilde. We hadden al online gelezen dat het een bekende toeristen scam was, dus wilde we gewoon doorlopen, maar de ‘tourguides’ lieten ons echt niet gaan en werden agressief. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan aanzien dit de waterval niet waard was.. We besloten nog een andere waterval te proberen, alleen toen we daar aankwamen begon het niet normaal hard te regenen (yes, regenseizoen!). De grond werd een grote waterval en het onweer bleef vlak boven ons, terwijl wij in de middle of nowhere liepen. Het werd na een uur nog niet beter dus zijn we maar door de waterstromen en lichtflitsen terug gerend. Aan avontuur geen gebrek hier 😉

Nu is het dus even spannend of we morgen mogen vliegen. Zal het ons lukken? Wat gaan we anders doen? Over land naar Java? Je leest het in de volgende aflevering!!! Liefs van ons! X

,

Day #11: Canggu, Ubud & de Nusa’s

Hi guys! Even een update na een week, wat hard nodig was want we hebben weer de nodige avonturen beleefd hoor haha!  Waar zullen we eens beginnen? Op onze eerste dag in Bali (Canggu) leek het ons een goed idee om een scooter te huren, aangezien een aantal tentjes waar we heen wilde aardig ver waren en lopen niet chill is op een (drukke) weg. Gelukkig kon dit bij ons ho(s)tel zelf en we kregen een scooby mee. “We will be careful, no worries!” zeiden we nog tegen onze lieve eigenaren, en we gingen met frisse moed onderweg. Nou dit duurde precies 5 minuten, want toen hadden we ons eerste ongeluk al te pakken. We reden op een drukke smalle weg tussen de rijstvelden en een brede auto kwam als tegenligger en wij vlogen van de weg af. Je raad het al, hup de afgrond in, belandde we in de meter-diepe modder. Van top tot teen onder de modder, waar ook nog eens heel moeilijk uit te komen was omdat het in een afgrond was. De weg was ontzettend druk maar van alle kanten kwam hulp gelukkig. De scooter was kapot dus we hebben de hele weg onder de modder terug moeten lopen (en iedereen die we tegen kwamen vond het reuze grappig natuurlijk). Nou wij vonden het niet zo grappig op dat moment want het deed toch best wel pijn en het was nog een aardig stukje lopen. Achteraf hadden we spijt dat we geen foto hadden gemaakt, maar het staat vast ergens op internet aangezien andere mensen dat wel hebben gedaan 😉 Voorlopig even geen scooter voor ons dus!!* Ook best ongemakkelijk om de gehuurde scooter weer kapot na 20 minuten terug te brengen, maar gelukkig hoorde we dat het vaker gebeurd hier. Ook was de schade uiteindelijk maar 200.000 rupiah (ongeveer 12 euro), een aantal bulten, schrammen en blauwe plekken dus het kon allemaal veel erger 🙂

En wat hebben we verder gedaan? Bijgekomen met een stranddagje en massage, hard nodig want we hadden nog steeds een jetlag. Ook heerlijk gegeten, want ze hebben hier zoveel vegan tentjes dat is niet normaal. Walhalla voor mij (en Mitchell vond het gelukkig ook lekker haha)!! Mitch heeft z’n soulmate ontmoet die ook een drone, heavy camera en GoPro mee had, dus die was ook weer blij. Oja, en ik ben m’n pinpas kwijt geraakt, dus je kan wel zeggen dat kneus en kneus op reis zijn 😉

Toen was het alweer tijd voor onze volgende bestemming: Ubud! Love that place. 4 jaar geleden ben ik hier ook geweest en de sfeer is heerlijk. Een vriendinnetje van mij, Dieske, woont hier met haar vriend voor een tijdje dus daar zijn we gezellig de eerste avond mee gaan eten. Super leuk om hen hier te zien en local tips zijn nooit weg natuurlijk! Verder is Ubud perfect om te hiken in de natuur, want het is er prachtig dus dat hebben we volop gedaan. Natuurlijk moest ik als echte yogi (hoewel ik er na een jaar nog steeds niks van kan) de yoga hier ook even uitproberen, maar dat was wel aardig pittig in de hitte. Ook hier in Ubud zijn geweldige cafe’tjes en warungs dus we konden ons hart ophalen.

De laatste dag stonden we om 6 uur op om naar de Tegallalang rijstvelden te gaan, wat het 100% waard was. Wauw, wat ontzettend mooi is dat! Zeker wanneer de zon opkomt en er nog niemand is, behalve de mensen die er werken. Hier hebben we ook drone beelden (zie post hierboven).  We merken dat we beide nog wel aan het idee moeten wennen om voor 7 maanden op reis te zijn, omdat je met hele andere dingen rekening moet houden dan een ‘normale’ vakantie. Gelukkig gaat elke dag beter en is het uiteindelijk natuurlijk een hartstikke luxe probleem. Just go with the flow and we’ll get there!

Na Ubud besloten we voor een aantal dagen naar de Nusa eilanden te gaan, so here we are. Meer hierover in de volgende post anders wordt deze wel heel lang 😉 Bye guys! X

*op moment van schrijven hebben we net onze eerste scooterdag beleefd zonder ongelukken, en ons trauma overwonnnen wiehoe!!

,

Day #2: Taipei for a day?

Let the travels begin! De eerste blogpost.. spannend! Wie had dat gedacht? Na lang twijfelen toch maar een blog begonnen over alle avonturen, maar wat het voor posts gaan worden? Nog geeen idee 😉 Maar eerst eens beginnen over het begin van onze reis. Het was al spannend of we überhaupt zouden kunnen vliegen aangezien door bliksemschichten een aantal vliegtuigen niet konden vliegen en wij een kleiner vliegtuig kregen. Dit kwam er op neer dat bijna 100 mensen niet mee konden.. maar gelukkig kregen we bij de gate te horen dat wij de lucky ones waren die gewoon mee vlogen. Wel een aantal uur vertraging, dus van onze dag in Taipei zou niet zoveel meer overblijven. Toch hebben we er iets moois van gemaakt door met pijn en moeite (jetlag!!) op exploring tour te gaan. Gelukkig had ons hotel ook heel tof uitzicht op de stad dus toch echt wel het Taipei gevoel gehad. Bijkomend voordeel was ook een nieuwe paspoort stempel ofcourse, spaar ze allemaal wiehoe! Als eerste de Taipei 101 tower bezocht, dat tot 2004 het hoogste gebouw op aarde was. Helaas was het wel iets minder spectaculair dan verwacht. Taipei zelf had echt een hele fijne sfeer en onwijs makkelijk om overal heen te gaan en lekker te eten (!!).

Terwijl ik dit typ zitten we alweer in het volgende vliegtuig naar Indonesië, met als eerste stop Bali. Even bijkomen van alle chaos en een mini vakantie houden. Ook niet heel vervelend 🙂 Verder hebben we nog helemaal geen plan maar gaan we zeker de rest van Indonesie zien (hopelijk Sumatra, Flores, Java, Lombok). We houden jullie op de hoogte!! XXX